Een urinoir. Een gracht. Een struik. Voor wie in Nederland hoge nood heeft, zijn dat vaak de enige opties.

Openbare toiletten zijn schaars en worden eerder gezien als kostenpost dan als basisvoorziening. Vooral vrouwen, mensen met een beperking en mensen met een medische aandoening zijn hiervan de dupe, zij kunnen hierdoor namelijk minder makkelijk gebruikmaken van de publieke ruimte.

Maar waarom heeft Nederland zo weinig openbare wc’s? Hoe doen andere Europese landen dat? En wat moet er gebeuren voordat Nederland volgt?